blog

Piekeren neemt de zorgen van morgen niet weg, maar wel de kracht van vandaag

Het Coronavirus brengt een hoop stress en onrust met zich mee. Veel mensen worstelen met vragen als: “Wat gaat deze crisis betekenen voor mijn werk, gezin, opleiding of inkomen?”

Instinctief zijn we geneigd om onze aandacht te richten op alle gevaren en risico’s. Gepieker en onzekerheid kunnen zo langzaam uitgroeien tot angst en paniek.

Coaching kan meer helderheid creëren over de vraag waarom je zo hardnekkig kunt vasthouden aan oude denkpatronen, zelfs als je weet dat die je niet verder helpen.

Zo hoort onzekerheid bij het leven. Ca 100 jaar na Chr. deed de Griekse Wijsgeer Epictetus al de uitspraak: ‘Niet de situatie zelf bepaalt hoe jij je voelt, maar de manier waarop jij naar de situatie kijkt.”

Je hebt nergens controle over, behalve over je gedachten. Soms is het een kwestie van Bewust zijn, Anders denken, Beter voelen en Gewoon doen.

Wil jij graag onderzoeken hoe je zelf het beste met deze crisis kunt omgaan?

Als gecertificeerd trainer en çoach wissel ik graag met jou van gedachten. Bel me op 0680157159 of stuur me even een berichtje met jouw vraag. Dan neem ik contact met je op voor een afspraak.

GRIP krijgen op het online-vergaderproces: het contact verbeteren en de verbinding herstellen

Online vergaderen blijkt in de praktijk weerbarstiger dan “live”. De kans op ruis is groter en je mist de subtiele signalen, waardoor mensen soms verschillende dingen ‘horen’ en sneller irritaties kunnen ontstaan.

Veel voorkomende valkuilen:
* Alleen aandacht besteden aan inhoud en procedure
* Te snel doorschieten in praktische oplossingen
* Je eigen ervaring en mening teveel vooropstellen.

De oorzaak zit meestal in het communicatieproces. De meeste mensen luisteren niet omdat ze teveel met zichzelf bezig zijn. Gemiddeld herinneren mensen zich
· 10% van wat ze horen
· 20% van wat ze zien
· 30% van wat ze horen en zien
· 70% van wat ze zelf zeggen en doen

Door bewust te schakelen tussen Gevoel, Relatie, Inhoud en Procedure (GRIP) laat je zien dat je niet alleen oog hebt voor taak en resultaat, maar ook voor de beleving en opvattingen van anderen.

Aandachtig luisteren en je focus volledig richten op je gesprekspartner zorgt ervoor dat de ander zich eerder gezien en begrepen voelt. Zo ontstaat een beter contact, waardoor je effectiever met elkaar kunt communiceren en samenwerken, ook online!

Wil jij ook meer GRIP krijgen op de communicatie? Bel me dan op 0680157159

Welk rapportcijfer geef jij jouw leven NU? Tijd voor een reset in Coronatijd?

Gezondheid geeft je een vrijheid waar slechts weinigen zich van bewust zijn, totdat je die kwijtraakt. De Coronatijd leent zich daarom bij uitstek voor een reset.

Verpleegster Bronnie Ware vroeg mensen op hun sterfbed waar zij spijt van hadden. De top 5 van wat zij in hun leven anders hadden willen doen:

1. Ik had mijn eigen leven willen leiden ipv vooral te doen wat anderen van mij verwachtten.
2. Ik heb spijt dat ik zo hard heb gewerkt en hierdoor de jeugd van mijn kinderen heb gemist.
3. Ik wou dat ik de moed had gehad om vaker mijn gevoelens te uiten.
4. Ik heb spijt dat ik het contact met mijn vrienden niet beter heb onderhouden.
5. Ik had mezelf willen toestaan om wat vaker gelukkig te zijn, écht te kunnen lachen en dwaas te mogen doen.

Dus waarom wachten totdat het te laat is?

Het levenswiel kan je helpen om ook in Coronatijden je dromen te blijven koesteren én voor jezelf bewuste krachtige keuzes te maken:

1. Hoe tevreden ben je nu op een schaal van 1-10?
2. Op welk segment zou je hoger willen scoren?
3. Met welk cijfer zou je wel tevreden zijn?
4. Hoe ziet jouw leven eruit als je die score ‘leeft’?
5. Wat ga je doen om dat echt waar te maken?

En als je toch bezig bent:
6. Hoe maak je daar een gewoonte van?

 

Waarom niets genoeg is voor iemand die genoeg te weinig vindt

In ons extreme zoeken naar geluk hebben we de wereld op haar kop gezet. “We reiken steeds hoger, maar zinken steeds dieper. Verlang naar iets wat de reclame of publieke opinie je influistert en daar ga je…, het einde is zoek”, aldus cultuurfilosoof Jan Drost in zijn boek ‘Denken helpt’. Waar gaat het nu echt om in het leven? Wat doet ertoe, als het er echt op aan komt? En hoeveel heb jij nodig om gelukkig te zijn?

Genoegens kennen geen einde

Wie veel nodig heeft maakt zich van veel afhankelijk. Hoe meer buitenwereld je nodig hebt -denkt nodig te hebben- hoe minder zelfredzaam je bent. Iemand die in zijn leven blijft zoeken naar meer en mooier en beter, kent geen grenzen en zal dus nooit een rustige en vredige staat bereiken. Het kan namelijk altijd beter, groter, mooier en meer. En je bent het ook zo weer kwijt. Zo bereiken we juist het tegendeel van geluk: angst, onvrede, onrust en een vreemd gevoel van gemis.

Genot is vrij zijn van angst en pijn

De Griekse denker Epicurus stelde zichzelf zo’n 300 jaar voor Christus al de vraag: “In wat voor wereld leven wij?” Hij wilde niets liever dan genieten van het leven, maar merkte dat dit niet lukte zolang hij bang was. Als we dus gelukkig willen zijn moeten we ervoor zorgen dat we van de angst afkomen. Dat is lastig, want zo ondervinden we ook in Coronatijd weer letterlijk en figuurlijk aan den lijve: angst kent vele vormen. Mensen kunnen voor zo ongeveer alles bang zijn. Zelfs voor niets. Of juist om alles in het leven te verliezen.

Het grootste geluk is de afwezigheid van gemis.

Waarom geven we ons over aan verlangens die ons alleen ontevreden stemmen en ons afleiden van wat echt van belang is? Volgens Epicurus gebeurt dit omdat we ons willen afleiden van de pijn die we voelen over dingen die onmisbaar zijn, bijvoorbeeld als we te weinig liefde ervaren, of ons eenzaam en onveilig voelen. We richten ons dan op het bevredigen van andere verlangens om de pijn van het gemis te verminderen, schrijft Lammert Kamphuis in zijn boek Filosofie voor een weergaloos leven. Of zoals Epicurus het zegt: “Wanneer we geen pijn hebben, hebben we geen behoefte meer aan genot.”

Een Epicurist laat in zijn levensstijl zien dat hij met weinig genoegen neemt. Volgens Epicurus zijn er in het leven drie soort genoegens:

1. De natuurlijke en noodzakelijke behoeften

Daaronder kunnen we alles verstaan wat een mens nodig heeft om in leven te blijven: Voedsel, onderdak, kleding. Zuurstof. Warmte. Veiligheid, Slaap. Voor de meesten van ons liggen deze genoegens nog steeds binnen handbereik. De behoefte aan water komt voort uit dorst. Drink een glas water en de dorst verdwijnt, beter dan dat wordt het niet.

2. Natuurlijke en niet-noodzakelijke behoeften

Deze genoegens zijn fijn om te hebben, maar je gaat er niet aan dood als je ze niet hebt: In plaats van water en brood bijvoorbeeld champagne en kaviaar en alles er tussenin. In plaats van één dan boven je hoofd, twee huizen of een enorme villa. In plaats van je beide voeten een fiets, auto of limousine om je te verplaatsen. Veel dure kleren, vaak op vakantie. Fijn om van te genieten, zolang je maar niet denkt dat het noodzakelijk is voor een gelukkig leven.

3. Niet-natuurlijke en niet-noodzakelijke behoeften

Hier gaat het om rijkdom, status, aanzien, extreme luxe, alle genoegens waarvan we ons hebben laten aanpraten dat we niet zonder kunnen: Miljonair willen zijn, altijd de laatste mode willen volgen, door iedereen aanbeden willen worden, altijd de goedkoopste all-inclusive vakantievlucht willen bemachtigen op vakantieveiling.nl. Als de één iets heeft, wil de ander het ook en nog meer en beter en groter. Deze genoegens kennen geen einde. En we worden er niet gelukkiger van.

De Duitse filosoof Arthur Schopenhauer (1788-1860) legde in navolging van Epicurus uit wat het probleem is met dit soort verlangens:

“Met het proeven van rijkdom is het net zo als met het drinken van zeewater: je krijgt er alleen maar meer dorst van”

Ons lichaam is deel van de natuur, bij afwezigheid van pijn, ziekte en gemis zouden we er gelukkig mee kunnen zijn. Epicurus stelt dat genot het hoogste goed is, maar dat je dit pas kunt bereiken wanneer je leert om je verlangens in toom te houden. De Griekse filosoof vat het alsvolgt samen: “Met moet niet door het verlangen naar wat men mist bederven wat men heeft.” Daarom drukte hij ons op het hart:

“Van ieder moment van de tijd dat er bijkomt moet de waarde worden erkend, alsof het door een ongelooflijke buitenkans geschiedde.”

Ben je op dit moment gezond? Werkt alles naar behoren? Geen pijn? Heb je er wel eens bij stil gestaan hoe bijzonder dat is, wat een rijkdom dat is?

 Geciteerde bronnen: Jan Drost, ‘Denken helpt. Lammert Kamphuis, ‘Filosofie voor een weergaloos leven’

 

 

Je hoeft geen aansteller of egoist te zijn om voor jezelf op te komen

De onrust en onzekerheid die de Coronacrisis met zich meebrengt kan geleidelijk overgaan in oplopende spanning, aanhoudende stress en een toenemende chaos in je hoofd én jouw thuissituatie. ‘Tussen alle bedrijven door’ blijft er vaak weinig tijd over om samen even stil te staan bij vragen als: “Hoe is het nu eigenlijk écht met jou?” of “Heb ik straks nog wel een baan?” “Hoe houd ik dit op deze manier nog vol?”

Hoe hoog staat jouw spanningsmeter?

Binnen veel organisaties ontbreekt het nu simpelweg even aan de ruimte en/of mogelijkheden om je zorgen even met elkaar te kunnen delen. Door de crisis is het op dit moment even alle hens aan dek vanuit de overheersende gedachte: “Als we nu niet meteen in actie kom lopen straks al onze klanten weg!” Of erger nog: “…dan komt mijn patient misschien wel te overlijden…”

Kan jij jouw spanning in deze situatie herkennen? Weet je wanneer het voor jou genoeg is en wanneer je in moet grijpen om te voorkomen dat je partner of je collega de wind van voren krijgt?

Test hier jouw stressprofiel:

  • Heb je een groot verantwoordelijkheidsgevoel?
  • Kun jij jezelf opofferen/wegcijferen voor ‘de goede zaak’?
  • Ben je loyaal en/of plichtsgetrouw?
  • Houd je graag zelf de regie of controle?
  • Heb je de neiging tot perfectionisme?
  • Heb je moeite met delegeren?
  • Beschouw je jezelf als een toegewijd idealist?
  • Word je graag pro-actief bij zaken betrokken?
  • Heb je moeite met nee zeggen?

Naarmate je vaker met ‘ja’ geantwoord hebt is de kans groter dat je nu al regelmatig last ondervindt van spanning en stress. Wellicht begin je daar uit jezelf nu maar niet over vanuit de gedachte: “Niet aanstellen, even op je tanden bijten, je mag in deze tijden tenslotte blij zijn dat je nog een baan hebt, dus waar maak ik me nou zo druk over?”

Toch kunnen jouw strenge leefregels op den duur de wortels worden van zelf ondermijnende gedachten en emoties. Signalen die duiden op stress en oplopende spanning:

Doen: Met twee taken tegelijkertijd bezig zijn, op het puntje van de stoel zitten, onrustig heen en weer lopen, onhandig worden, je afsluiten, weg willen, steeds dingen kwijt zijn, fouten maken, overmatig eten drinken roken, plotseling huilen, geïrriteerd reageren.

Voelen: Pijn in de nek of schouders, band om het hoofd voelen, hoofdpijn, gejaagd voelen, pijn in de buik, ademnood, droge mond, zweten, trillen, plasaandrang, oorsuizingen, dubbelzien, hartkloppingen, duizelig worden, gevoel flauw te vallen, volledig uitgeput voelen.

Denken: Verstrooid, niet meer kunnen concentreren, dingen vergeten, verlies gevoel van humor, van binnen vloeken, tollen van gedachten (carrousel in hoofd), denken niet meer kunnen stoppen, zwart-witdenken, vluchtfantasieën. gedachte gek te worden, gedachte dood te gaan.

Als je dit patroon niet tijdig een halt toeroept kan dat vroeg of laat leiden tot ernstige gezondheidsklachten, een depressie of burn-out. Realiseer je dus dat je een verzoek ook mag weigeren als de hoeveelheid werk jou teveel boven je hoofd gaat groeien. Dit kun je doen door tijdig- en op een assertieve manier jouw grenzen aan te geven:

  •  Zeg duidelijk: ‘nee’
  •  Praat vanuit ‘ik’
  •  Sta stil bij de teleurstelling van de ander
  •  Geef eventueel een argument en/of alternatief

Gelukkig hoef je geen ‘zeikerd’, ‘aansteller’ of ‘egoïst’ te zijn om goed voor jezelf te kunnen zorgen en ook in crisistijd jouw eigen grenzen te blijven bewaken. Door tijdig aan de bel te trekken en anderen om hulp te vragen voorkom je dat jouw eigen ballonnetje straks echt een keer gaat knappen. Want daar is niemand mee geholpen, ook nu niet…

 

 

Wat wordt voor ons straks “het nieuwe normaal”?

Het Coronavirus dwingt ons om op een nieuwe manier te kijken naar de wereld, naar anderen en -last but not least- naar ons zelf. Is het virus wel onze grootste vijand, of is het onze levensstijl de werkelijke oorzaak? Is er geen ander scenario denkbaar? Is crisis en ellende eigenlijk niet van alle tijden? Waarom is een open debat hierover zo moeilijk? En wat wordt voor ons samen straks “het nieuwe normaal”?

Zondag is het Pasen, het feest van hoop en nieuw leven. En ik durf het bijna niet hard op te zeggen, maar vergeleken bij mijn burn-out en depressie ervaar ik de Coronacrisis tot dusver als één groot feest van verwondering en saamhorigheid. Mijn omzet is weliswaar dramatisch teruggelopen, maar ik troost mezelf met de gedachte dat er op dit moment een hoop mensen zijn die er een stuk slechter aan toe zijn dan ik. Het grote verschil met mijn persoonlijke crisis is dat we nu met z’n allen diep in de shit en ellende zitten. Voor mij voelt dat toch een stuk minder eenzaam. De grote vraag is en blijft alleen: Hoelang gaan we dit met z’n allen nog volhouden?

Elke verandering begint met bewustwording en nieuwe inzichten. Als gevolg van een reorganisatie op mijn werk en mijn scheiding die daarop volgde, was ik in 2013 een jaar lang volledig opgebrand. Om meer inzicht te krijgen in mijn geest ben ik destijds elke dag gaan opschrijven waar ik dankbaar voor was. En welke gedachtes mij die dag gehinderd hadden: Waar heb ik vandaag mentaal veel tijd en energie in gestoken, terwijl ik daar eigenlijk helemaal geen invloed op had? Zo leerde ik om beter te relativeren en groeide mijn zelfbewustzijn.

Relativeren wordt voor mij lastiger in het pijnlijke besef dat er alleen al in Libanon op dit moment anderhalf miljoen Syrische of Palestijnse vluchtelingen wonen, verspreid over honderd vluchtelingenkampen, in omstandigheden die we ons in Nederland nauwelijks kunnen voorstellen. Je zal daar nu zitten met een grote familie in een veel te kleine zelfgemaakte tent zonder water en elektriciteit. Hoezo anderhalve meter afstand houden, handen wassen, binnen blijven, Zoom, Teams, online opleiding, coaching en samen nog even volhouden? “Het nieuwe normaal”? Waar hebben wij het dan over?

“Het coronavirus is een globaal vraagstuk dat om een globale benadering vraagt. Maar kunnen we nog wel buigen voor wat ons overstijgt?” – Damiaan Denys, Filosoof en psychiater –

Pasen vertelt ook het verhaal van het lijden van Christus die gestorven is voor onze zonden. Voor gelovige mensen verwijst de ‘veertigdagentijd’ die aan het Paasfeest voorafgaat naar het aantal dagen dat Jezus volgens drie evangelisten in de woestijn verbleef en het aantal jaren dat de Israëlieten vanuit Egypte onderweg waren naar het Beloofde Land. Vasten is voor gelovigen daarom ook steeds een voorbereiding op het hoogfeest van Pasen en een periode van inkeer en bezinning.

Toen ik in 2016 zelf goed en wel was opgekrabbeld van mijn burn-out en dacht dat ik het ergste leed achter de rug had belandde ik halverwege dat jaar in een middelzware depressie. Ik was als trainer/coach net voor mezelf begonnen en vroeg me af of er eigenlijk nog wel iemand op me zat te wachten. Ik dacht dat ik niks meer kon. Het zweet brak me al uit als ik ’s ochtends mijn sokken moest aantrekken. Tegelijkertijd voelde ik me schuldig dat andere mensen heel hard aan het werk waren en mijn ex voor de kinderen moest zorgen, terwijl ik ondertussen als een zombie op de bank voor me uit lag te staren. Dit zette mij opnieuw aan tot bezinning en reflectie over de vraag: Hoe komt het dat wij als mensen zo hardnekkig kunnen blijven vasthouden aan oude denkpatronen, zelfs als je weet dat die ons niet meer verder gaan helpen?

Op zoek naar antwoorden las ik de afgelopen jaren boeken van schrijvers, journalisten, historici, economen, juristen, filosofen, psychologen, psychiaters, antropologen, biologen, opvoedkundigen en deelde hun verhalen en artikelen op LinkedIn onder de hashtag #andersdenkenvoelendoen. De essentie van anders denken, me beter voelen en gewoon doen wordt mijns inziens goed samengevat door filosoof Lammert Kamphuis:

“Goede voornemens gaan uiteindelijk over de vraag wie we willen zijn.”

“Om een scherp antwoord op die vraag te krijgen, zou je jezelf kunnen afvragen: wat zou ik willen doen als dit het laatste jaar van mijn leven was? De stoïcijnen gebruikten deze vraag om helder te krijgen wat ze echt belangrijk vonden in het leven. In plaats van alleen maar optimistisch te kijken naar de toekomst of bezig te zijn met wat beter kan, zouden we het verleden meer in ons leven mogen integreren en ons daardoor verzoenen met dat wat is. Zo creëer je een ruimte waar reflectie en stilstand de norm zijn.”

#andersdenkenvoelendoen: “Verander je denken in plaats van je gedrag. Want hoewel we niet altijd controle hebben over de omstandigheden waarin we verkeren, we zijn altijd vrij in hoe we erover te denken. Het geheim van daadkracht is ontdekken welke diepere behoefte er schuilgaat achter een gewoonte als roken, en die behoefte vervolgens op een andere, gezondere manier te vervullen.”

Waar het ons mensen aan kennis en vermogen ontbreekt, begint ons geloof. Zo is vasten is een manier om jezelf een tijdlang te onthouden van het gebruik van bepaalde dingen. Het kan gaan om eten en drinken, maar tegenwoordig ook om andere dingen, bijvoorbeeld je auto minder of niet gebruiken, de computer of iPhone uit laten staan.

Een goede manier van vasten probeert drie dingen te bereiken:

–  een betere omgang met jezelf;

–  een betere omgang met medemensen;

– een betere omgang met het milieu en de gehele wereld.

Voor gelovige mensen leiden deze drie wegen in hun combinatie tot een vierde hoger doel: Het nastreven van een betere omgang met het geheim dat we God noemen. Anderen hebben het liever over “een transformatie” die ons uiteindelijk zal leiden naar een betere wereld. En zo kijkt iedereen naar de wereld vanuit zijn- of haar eigen perspectief:

“We do not see things as they are, we see them as we are” – Talmud –

Hoe groter de verschillen, hoe groter de mogelijkheden om van elkaar te leren, jezelf te ontwikkelen en in de komende tijd samen iets moois en beters te creëren. Zo komt historicus (en domineeszoon) Rutger Bregman in zijn boek “De meeste mensen deugen” tot de conclusie: “Een betere wereld begint niet bij jezelf, maar bij onszelf. Vriendschap en liefde, vertrouwen en loyaliteit worden waar als we erin willen geloven.”

Fijne paasdagen!

 

 

Een Waardevol 2020!

Waarden verbinden mensen en brengen een geluksgevoel. Dat waarin je gelooft, wat je belangrijk vindt, staat niet los van de manier waarop je je ervoor inzet. In tegenstelling tot normen die voorschrijven wat je wel of niet móet doen, vertellen waarden je hoe jij zelf graag in het leven wílt staan.

Als ik mijn waarden negeer, vreet dat energie. Het mooie is dat als ik volgens mijn waarden leef, mijn leven meer in balans is en alles opeens meer mee lijkt te werken. Het heeft een zelfversterkend effect, ik sta dan écht ergens voor.

Het lijkt misschien alsof alle waarden voor iedereen even belangrijk zijn. Toch verschillen wij mensen onderling in de prioriteit die we eraan geven.

Wat is voor jou het állerbelangrijkst in jouw leven en werk?

Welke waarde(n) wil jij in 2020 meer aandacht geven?

Zelf kijk ik met voldoening en dankbaarheid terug op een jaar met inspirerende en liefdevolle ontmoetingen, leerzame ervaringen en opleidingen, zinvolle opdrachten, betekenisvolle trainingen, interessante blogs, boeken en artikelen… …het kan allemaal soms zo vanzelfsprekend lijken, maar als ik iets beter om me heen kijk besef ik me weer hoe bijzonder dit eigenlijk is.

Dus dank voor een kleurrijk 2019, op naar een waardevol 2020!

 

Kop op Harry, je staat niet alleen!

In Deep Democracy staat ‘Harry’ symbool voor ‘dat wat anders is‘. De meeste mensen zullen hem op de foto van Human Dimensions al snel herkennen als ‘de rare vogel’ die als enige ondersteboven hangt. Onlangs werd dit karakteristieke beeld van Harry voor mij -letterlijk en figuurlijk- even volledig op zijn kop gezet.

Tijdens een teamsessie die ik begeleidde kwam onze eigen ‘Harry’ naar voren en draaide de foto op mijn laptop 180 graden. Dat vond ik op zichzelf al een briljante manier van omdenken: “Wie is hier nu de Harry?”. Vervolgens vroeg hij aan zijn teamgenoten: “Hebben jullie enig idee hoe eenzaam het voor mij voelt om met mijn afwijkende mening helemaal alleen te staan?”   

Op mijn vraag aan het team wie dat gevoel bij zichzelf herkende, gingen meteen alle handen de lucht in. Vrijwel iedereen in de groep wist zich wel een situatie of moment te herinneren waarin je het idee kreeg: “Ben ik nou degene die weer es moeilijk doet of zich aan loopt te stellen?” En zo zaten we opeens in een groep vol met Harry’s…

Al pratend werden we ons ervan bewust dat in ieder van ons ergens wel een Harry schuil gaat die ook graag gehoord of gezien wil worden. Een Harry, Harriët, Fatima, Pierre, Mo… of Bro…die binnen het team een afwijkende mening heeft, een andere blik op de zaken werpt, het vernieuwende standpunt inneemt, de haakse invalshoek kiest, het andere geluid laat horen en zo de stem van de minderheid vertegenwoordigt. Harry als de ambassadeur voor meer diversiteit.

In de rol van Harry kunnen we al snel de neiging hebben om te gaan denken: “Ben ik nu écht zo gek of lastig?” En voordat je het weet bekruipt je dan langzaam maar zeker het akelige gevoel dat je binnen het team de uitzondering op de regel bent. Harry als het zwarte schaap dat bang en voorzichtig met zijn mening moet omgaan.

Harry wil ook nog wel eens fungeren als het geweten van de groep. Uitgerekend als het team net even tempo wil maken, we met z’n allen graag voortgang willen boeken of als voorzitter snel knopen door willen hakken staat er wel weer een andere Harry op die begint over zaken die we op zulke momenten eigenlijk helemaal niet willen horen. En ja, dat kan soms ook knap irritant zijn.

Harry wordt door het team dan al gauw afgeschilderd als het type dat geen- of juist teveel oog heeft voor details, zaken moeilijk uit handen geeft, te diep in gedachten is om nog effectief te kunnen communiceren of met een timing die nog wel wat te wensen over laat. Harry kan door anderen dan worden neergezet als zorgelijk, intolerant, cynisch, niet erg enthousiasmerend of weinig praktisch.

Op eenzame hoogte?

Als we op zulke momenten de tijd zouden nemen om even naast Harry te gaan staan en écht te luisteren naar wat hij ons te zeggen heeft zouden we beter in staat zijn om de verborgen kwaliteiten van Harry te zien en op hun echte waarde in te schatten. Wanneer we als teams en groepen met elkaar het vertrouwen en de veiligheid weten te creëren waarbinnen alles gezegd kan worden wat gezegd moet worden zouden we samen eerder ontdekken Harry binnen ieder team een cruciale rol vervult:

Harry de Waarschuwer die ons erop wijst als we met z’n allen weer eens iets of iemand over het hoofd dreigen te zien. Harry de Zorgdrager met discipline, oog voor details, die test en keurt. Gewetensvol, nauwkeurig en onafhankelijk. Harry de Specialist die inzicht biedt in complexiteit, die alle opties beschouwt. Analytisch, creatief en soms onorthodox. Harry de Monitor die accuraat is in zijn oordeel. Solide, direct en transparant. Harry de Afmaker die zich als geen ander houdt aan gemaakte afspraken. Eerlijk, loyaal en betrouwbaar. Harry als de witte raaf!

Door het proces bewust even te vertragen kwamen we tot de ontdekking dat Harry soms niet alleen lastig kan zijn voor anderen, maar dat Harry vaak ook heel streng en veeleisend is voor zichzelf. Door ons meer te verdiepen in Harry en zijn motieven, overwegingen en bezwaren serieus te nemen kunnen we ons als groep met elkaar een goed afgewogen oordeel vormen, waarbij alle invalshoeken en mogelijke risico’s helder worden belicht en de consequenties van het besluit beter worden overzien.

Het toevoegen van de wijsheid van de minderheid aan het meerderheidsbesluit leidt tot krachtige en breed gedragen besluiten en kleurrijke teams. Door als groep de kracht van veelkleurigheid te zien, omarmen en beter te benutten kunnen we effectief en plezierig samenwerken aan de noodzakelijke vernieuwing, duurzame verbeteringen en een hogere kwaliteit van onze producten en dienstverlening. En wie wil dat nou niet?

Welke eigenschappen van Harry herken jij bij jezelf? En welke kwaliteiten van Harry waardeer jij binnen jouw eigen team?

Wil je meer weten of nog even doorpraten? Bel me dan gerust een keer op 0680157159 of kijk op www.humancolours.nl

Betekenisgeving? Gewoon doen

Heb jij soms ook het gevoel dat we de dingen met z’n allen onnodig ingewikkeld kunnen maken? De wereld om ons heen verandert sneller dan ooit. Organisaties worden steeds complexer. Mensen dreigen hierdoor soms hun doel-, de klant-, elkaar-, of erger nog, zichzelf uit het oog te verliezen. Toch draait het bij plezierige en succesvolle samenwerking de laatste zeventigduizend jaar maar om één ding: Menselijk Maatwerk.

‘Het is makkelijk om iets moeilijker te maken, maar het is moeilijk om iets makkelijker te maken.’ (Jos de Blok, Buurtzorg)

Menselijk Maatwerk betekent dat je als organisatie oog en oor hebt voor wat mensen beweegt, verbindt en versterkt. In theorie klinkt dat logisch, maar blijkt in de praktijk nog niet zo vanzelfsprekend. Zo bleek in 2018 maar liefst een kwart van alle werknemers te twijfelen aan het nut van zijn eigen werk. Wie zijn deze mensen? vraagt Rutger Bregman zich af in zijn onlangs verschenen boek ‘De meeste mensen deugen’. Geen schoonmakers, verplegers en politieagenten in ieder geval.

Uit de onderzoeksdata blijkt dat de meeste van deze banen zich in de private sector bevinden, bijvoorbeeld banken, advocatenkantoren en reclamebureaus. Volgens de criteria van onze ‘kenniseconomie’ zijn deze hoogopgeleide werknemers hartstikke succesvol. Toch vinden ze hun werk nutteloos.

‘De school is het reclamebureau dat je wil doen geloven dat je de maatschappij nodig hebt zoals ze is’. (Filosoof Ivan Illich)

Rutger Bregman: “Ons grootste tekort vind je niet op een begroting, maar in onszelf. Het is een tekort aan zingeving.” Homo Sapiens is primair een sociaal dier, aldus historicus Yuval Noah Harari in zijn boek ‘Een kleine geschiedenis van de mensheid’. Sociale samenwerking is cruciaal voor onze overleving. In het kielzog van de zogeheten cognitieve revolutie hielp communicatie (en heel veel roddelen…) de mens zo’n 30.000 jaar geleden om grotere stabielere verbanden te vormen en steeds nauwere en verfijndere samenwerkingsverbanden aan te gaan.

Wil jij meer bezieling, verbinding en saamhorigheid creëren binnen jouw team of organisatie? In de praktijk hoeft dat echt niet altijd zo duur en ingewikkeld te zijn als het in eerste instantie soms wel lijkt. Mensen blijken namelijk hypersociale leermachines. Als mens zijn we geboren om te leren, te verbinden en te spelen. Rutger Bregman: “Mensen hunkeren naar samenzijn en samenspel. We zijn ten diepste geneigd tot interactie en solidariteit.”

‘Niets is krachtiger dan mensen die doen wat ze doen omdat ze het wíllen doen.’ (Rutger Bregman in ‘De meeste mensen deugen‘)

Bij effectieve samenwerking is het van belang dat iedereen wordt gehoord en gezien. Écht contact en verbinding ontstaan wanneer een team open communiceert. De energie en het zelf organiserend vermogen van het team zal toenemen als iedereen de ruimte krijgt om zijn zegje te doen om vervolgens samen gedragen besluiten te kunnen nemen. Als trainer en (team)coach help ik mensen om helder voor ogen te krijgen wat ze willen bereiken, hoe én waarom. Concreet betekent dit:

Terug naar de eenvoud: Hoe zorg je samen voor een visie- en aanpak die op ‘de werkvloer’ écht tot leven komt?

Terug naar de essentie: Waar staan wij als team/organisatie voor? Waar willen wij samen voor gaan? Hoe kunnen wij samen het beste bij elkaar naar bovenhalen?

Terug naar de kern: Wie ben jij? Waar kom jij je bed voor uit? Waar loop jij warm voor? Waar wil jij voor gaan? Ken jezelf, je potentieel, stem af met je omgeving en haal eruit wat erin zit.

‘Alles moet zo eenvoudig mogelijk gemaakt worden, maar niet eenvoudiger dan dat.’ (Albert Einstein)

Door medewerkers actief te betrekken bij de besluitvorming groeit het onderlinge vertrouwen. De inhoudelijke- én emotionele betrokkenheid zorgt ervoor dat teamleden elkaar verantwoordelijk houden. Men durft elkaar dan aan te spreken op verantwoordelijkheden en afspraken. Dit is nodig om als team op een resultaatgerichte- en plezierige manier samen te werken.

Als je mensen goed behandelt, kun je alleen maar hopen dat ze jou goed behandelen. Eenvoudiger wordt het niet in deze ingewikkelde wereld’ (Julio Diaz, maatschappelijk werker, The Bronx, New York)

Menselijk Maatwerk blijkt in de praktijk vaak niet meer dan een kwestie van Anders Denken, Beter voelen en Gewoon doen.

Vind jij dat de communicatie en samenwerking met jouw collega’s plezieriger en effectiever kan? Bel me dan gerust een keer op 0680157159 www.humancolours.nl www.menselijkmaatwerk.nl

Wil jij vandaag nog meer werkgeluk?

Begin dan eens met het geven van een extra complimentje.

Een oprecht complimentje draagt op een simpele en doeltreffende manier bij aan ons werkgeluk. Je geeft iemand erkenning voor zijn kwaliteiten, waardoor de ander zich gezien en gewaardeerd voelt.

Wanneer heb jij voor het laatst een complimentje uitgedeeld? Of er zelf eentje ontvangen zonder het meteen weer weg te wuiven met ‘vanzelfsprekend toch’?

Het geven van complimenten is niet altijd onze eerste natuur. Ofwel we zijn er te bescheiden of te nuchter voor, dan wel juist te kritisch en veeleisend voor onszelf en/of de anderen.

Toch blijkt positieve aandacht in de praktijk een stuk motiverender te werken dan het wijzen op fouten. Om geloofwaardig over te komen zal bij elke klacht of kritiek, daar vier keer een compliment tegenover moeten staan.

Oprechte feedback leidt tot waardevolle inzichten over jezelf en de ander. Het is een manier om onze werkrelaties te verdiepen, ons zelfbewustzijn en vertrouwen te vergroten en de natuurlijke samenwerking te versterken.

‘Het schieten met gouden pijlen’ is bovendien helemaal gratis, terwijl het de extra investering in tijd en moeite meer dan waard is!

Dus wat weerhoudt je nog?